تفسير لفظى [ آيات 124 الى 135 ] 124 - وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى . هركه از ياد و سخن من رو گرداند ( و آن را نپذيرد ) او راست زندگى بد و زيستى به تنگى و سختى ! و روز رستاخيز او را كور برانگيزيم ( كه نه حجت بيند خود را نه عذر ) 125 - قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً . آن كس گويد : خدايا چرا مرا كور چنين انگيختى ؟ و من در دنيا كه بودمى ( در كار خود ) بينا و چاره و حجّت و دسترس خويش را ديدمى ؟ 126 - قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى . خداوند گويد : همچنان‌كه پيغام و سخنان ما به تو آمد ، پس تو آنها را بگذاشتى و فراموش كردى ، امروز هم ما تو را همچنان بگذاريم ! 127 - وَ كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى . همچنان آن كس كه بسخنان پروردگارش به گزاف رود و ايمان نياورد پاداش دهيم و هرآينه عذاب آن جهان سخت‌تر و پاينده‌تر از عذاب اين جهان است . 128 - أَ فَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَساكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِأُولِي النُّهى . آيا به ايشان باز ننمود كه ما پيش از آنان چه گروه‌ها را كه در منزلهاشان راه مىرفتند هلاك كرديم ؟ و در اين كار نشانها براى خردمندان و زيركان است ! 129 - وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَكانَ لِزاماً وَ أَجَلٌ مُسَمًّى . اگرنه اين بود كه سخنى از خداى تو از پيش رفته ( كه عمرها و روزيها را در مدت معين تمام بسپاريم ) و اگر نه كه روزهاى پسين نام زد كرده بوديم ! هرآينه با ايشان در پيچيدندى و در ايشان در رسيدندى و عذاب خداى تو آنان را فروگرفتى . 130 - فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَ أَطْرافَ النَّهارِ لَعَلَّكَ تَرْضى . پس تو ( اى محمّد ) بر آنچه مىگويند شكيبا باش ، و به پاكى و سزاوارى خدايت را پيش از برآمدن آفتاب و پيش از فروشدن آن بستاى ، و از ساعتهاى شب هم او را ياد كن و بستاى ، تا مگر تو را خشنود كند كه خشنود شوى . 131 - وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى . و دو چشم خويش را بسوى آنان كه چند زن و مردى را شكوفهء ناپايدار اين جهانى داديم تا آنها را بيازمائيم مكشان ، و ( بدانكه ) روزى پروردگار تو پايدارتر و بهتر است . 132 - وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى . كسان خود را به نماز فرماى ، و خود بر نماز كردن شكيبائى كن ، ما از تو نمىخواهيم كه خود را روزى ده ، ما خود تو را داريم و روزى رسانيم . و سرانجام پيروزى به پرهيزكارى است . 133 - وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى . ( كافران ) مىگويند چرا بما نشانى و آيتى از پروردگارش نيامد ؟ آيا به ايشان خبر درست از كتابهاى پيشين نرسيد ( كه چون ايشان را نموديم نپذيرفتند ) ؟ 134 - وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى . اگر ما آنان را به عذابى از پيش هلاك كرده بوديم ، مىگفتند : چرا براى ما رسولى نفرستادى تا سخنان او را پيروى كنيم پيش از آنكه خوار و رسوا شويم ؟